Pojawia się zagadka opactwa Renes le Chateaux i księdza Berenger Sauniere’a (to nazwisko nie przypadkowo pojawiło się w „Kodzie da Vinci” Dana Browna) i tajemnicy skarbu templariuszy, potem zagadkowe malowidło Nicolasa Pousiniego „Paterze Arkadyjscy” oraz hipoteza o usytuowaniu Ziemi Obiecanej w zupełnie innym miejscu. I to właśnie tym wątkiem zajmiemy się w tym suplemencie.

Odpowiedź na pytanie gdzie jest prawdziwa Ziemia Obiecana miały zawierać zwoje z Biblioteki Aleksandryjskiej- szczególnie greckie tłumaczenie hebrajskiego Starego Testamentu-tzw. Septiguanta (na początku została uznana przez Żydów, ale z czasem rabini je odrzucili ze względu na to, że posługiwali się nim chrześcijanie). Przekład Septuaginta, dokonany został przez Żydów aleksandryjskich ok III-II wieku p.n.e z oryginalnego hebrajskiego tekstu.

Być może nie dowiemy się prawdy ponieważ większość zbiorów tej największej starożytnej biblioteki zostało bezpowrotnie straconych. Nie jesteśmy w stanie sprawdzić jak potoczyły by się losy ludzkości, gdyby zachowały się te pisma i przekłady. Pewnie zupełnie zmieniłoby to jej bieg. Zawsze jednak możemy przestudiować te źródła, które nam pozostały.

 

Sama biblioteka została założona przez Ptolemeusza Sotera, władcy Egiptu w II w p.n.e. Nosiła nazwy Biblioteki Królewskiej, Wielkiej Biblioteki czy Biblioteki- Muzeum i była ona częścią świątyni Muz czyli kompleksu naukowo- religijno-badawczego. Ten starożytny instytut naukowy składał się z obserwatorium astronomicznego, ogrodu botanicznego i zoologicznego, a także biblioteki. W tym okresie ze zbiorów bibliotecznych czerpali najwybitniejsi uczeni m.in. Archimedes, Ptolemeusz (astronom, znany m.in. z teorii geocentrycznej), Hipokrates, Euklides, Galen, Kallimach (m.in. spisał katalog rzeczowy całej biblioteki). Szacuje się, że w bibliotece znajdowało się ok. 700 tys. zwojów w tzw. Księgozbiorze Serapeionu i ok. 43 tys. w Brucheionie- części przeznaczonej dla naukowców i badaczy. Zwoje będące najwybitniejszymi pismami z dziedziny matematyki, astronomii, fizyki, medycyny czy historii i oczywiście religii, były umieszczone w specjalnie przygotowanych ściennych wnękach. Posłańcy Ptolemeuszy zwozili do Aleksandrii najbardziej wartościowe prace ze wszystkich zakątków świata: Afryki, Indii, Persji, Grecji, Palestyny i innych miejsc. Zasadą było również to, iż każdy przybywający do miasta i mający jakąkolwiek pracę musiał ją oddać do skopiowania (nie koniecznie oddawano mu oryginał, który zostawał w bibliotece).
Starożytna Aleksandria znajdowała się na wybrzeżu Morza Śródziemnego, żródło: Świat na dłoni
Pierwszy cios Bibliotece zadała inwazja Cezara na Egipt w 47r p.n.e, kiedy to wybuchł pożar i bezpowrotnie stracono ok 40 tys. zwojów (podobno w ramach rekompensaty Marek Antoniusz ofiarował królowej Kleopatrze 200 tysięcy prac z biblioteki w Pergamonie).

Kolejny spadł ze strony chrześcijaństwa w 390 roku, kiedy cesarz Teodozjusz I Wielki zakazał wyznawania innych religii niż katolicka. Rok później podbuntowany przez patriarchę Teofila, lud wdziera się do budynków Biblioteki, niszcząc ocalałe zwoje. Cały ówczesny dorobek ludzkości i bezcenne skarby literatury giną bezpowrotnie w płomieniach.

Gwóźdź do trumny miał wbić kalif Umar II w roku 642, kiedy po splądrowaniu miasta miał wydać polecenie „Jeśli księgi zawierają to samo co Koran, są bezużyteczne. Jeśli jest w nich coś innego, są szkodliwe. W każdym przypadku spalić”. To jest jednak XIII wieczny przekaz chrześcijański i nie ma potwierdzenia w innych źródłach historycznych. Najpewniej nie było już nic do zniszczenia, a celem pogłoski miało być wskazanie winnego zniszczenia bezcennych dzieł. Trzeba pamiętać, że mamy wtedy epokę krucjat i było to dodatkowym uzasadnieniem do walki z niewiernymi.

Ciekawą postacią związaną z biblioteką była Hypatia- córka Teona, ostatniego dyrektora biblioteki, nazywana męczennicą nauki. Była najmądrzejszą kobietą antyku, filozofką, matematyczką i astronomką. Uchodziła za autorytet, mimo iż była kobietą. Takiej popularności zazdrościł jej następca Teofana- patriarcha Cyryl (zresztą święty!), który oskarżył ją o uprawianie magii i działanie na szkodę chrześcijaństwa. Bo czyż nie było bluźnierstwem łączenie kobiecości z filozofią i nauką?

Takie oskarżenie padło na podatny grunt inspirując kościelnego lektora Piotra do ataku na Hypatię. Razem z innymi fanatykami złapał kobietę, zaciągnął do kościoła, gdzie motłoch zdarł z niej szaty i glinianymi skorupami pociął jej ciało na kawałki.
Patriarcha Cyryl oskarżył Hypatię o paranie się magią i działanie na szkodę chrześcijaństwa, źr. E.H. Garrett, domena publiczna.