Inspiracja: „Ósmy grzech główny” Philipp Vandenberg Wyd. Sonia Draga, 2008 r.
Książka „Ósmy grzech główny” to thriller historyczno-kryminalny, który porusza tematykę tajemnic Watykanu, chciwości oraz poszukiwania prawdy ukrywanej przez stulecia. Główny bohater, Lukas Malberg niespodziewanie zostaje wciągnięty w intrygę sięgającą samych szczytów Kościoła katolickiego.
Lukas Malberg przybywa do Rzymu na zaproszenie markizy Clary di Montifiori, która oferuje mu sprzedaż rzadkich i cennych ksiąg. Malberg, z zawodu antykwariusz, zajmuje się wyszukiwaniem i nabywaniem unikatowych egzemplarzy, a propozycja markizy wydaje się niezwykle interesująca. Jednak po przybyciu na miejsce okazuje się, że Clara di Montifiori została zamordowana w swoim pałacu. Wkrótce Malberg dowiaduje się, że sam staje się głównym podejrzanym w sprawie.
„Każdy ślad prowadzi do mnie. Jakbym został wmanewrowany w grę, której zasad jeszcze nie znam.”
Próbując oczyścić swoje imię, bohater zaczyna prowadzić śledztwo na własną rękę. Odkrywa, że markiza miała w swoim posiadaniu nie tylko cenne księgi, ale również dokumenty, które mogą zagrozić istnieniu potężnych ludzi w Watykanie. Markiza nie była jedyna. Drugą ofiarą jest Marlene, której ciało zostaje odnalezione w okolicach Rzymu, a pogrzeb odbywa się anonimowo, co sugeruje powiązania z najwyższymi kręgami watykańskimi. Zastanawiające jest tylko to:
„Dlaczego Watykan dba o anonimowość kogoś, kto w teorii nie miał znaczenia? Co takiego wiedziała Marlene?”
Malberg odkrywa, że kobieta miała dostęp do dokumentów dotyczących Całunu Turyńskiego, a także badała sprawę tajnych egzorcyzmów przeprowadzanych przez wysokich duchownych. Trop prowadzi go do zakonu jezuitów, którzy strzegą dokumentów ukrywających niewygodną prawdę na temat przeszłości Kościoła. Archiwa mają zawierać dowody na temat korupcji i nadużyć w Kościele oraz na istnienie „ósmego grzechu głównego”. Czym on jest? Tego można dowiedzieć się z naprawdę dobrze napisanej książki. „Ósmy grzech główny” to nie tylko intrygujący thriller, ale także refleksja nad władzą, moralnością i hipokryzją w instytucjach religijnych. Vandenberg mistrzowsko buduje napięcie, łącząc fikcję z faktami historycznymi i nadając powieści głębię filozoficzną.
„Prawda jest jak woda. Możesz ją zatrzymać na chwilę, ale prędzej czy później znajdzie szczelinę i się przedostanie.”
Część historii zawarta w książce jest fikcyjna, jednak Vandenberg zręcznie wplótł w fabułę rzeczywistych faktów historycznych i kontrowersje wokół Watykanu. Tajne archiwa, skandale wewnętrzne finansowe oraz wpływ różnych grup kościelnych na elementy, które faktycznie istnieją i nadal budzą wiele spekulacji.
A teraz garść prawdy historycznej.
„Wszystko na tym świecie można kupić. A to powiedzenie, że pieniądze szczęścia nie dają, to bzdura. Gdyby tak było, wszyscy biedacy byliby szczęśliwi.”
W powieści podkreślenie jest tajemnicą Watykanu – jego znaczenie w strukturze, wpływy polityczne oraz Tajne Archiwum Watykańskie, w których kluczem są dokumenty o znaczeniu ważnym dla historii Kościoła. Spekuluje się, iż w archiwach mogą znajdować się informacje, które mogą podważać oficjalną narrację Kościoła katolickiego.
Całun Turyński
Jeden z wątków książki jest tajemnicą Całunu Turyńskiego – relikwii, która według tradycji chrześcijańskiej jest płótnem, w które owinięto ciało Chrystusa po ukrzyżowaniu. Na temat Całunu Turyńskiego pisałam już w „Templariusze i CałunTuryński” Polecam!
– Afera Banku Watykańskiego (IOR) – w latach 70. i 80. XX wieku Bank Watykański był zamieszany w przestępstwo finansowe, m.in. poprzez powiązania z mafią oraz lożą masońską P2. Opisane w innych wpisach na mojej stornie: „Loża P2 i afery w Watykanie” oraz „Służba wywiadowcza Watykanu. Kapsułka”
–Kryzys wokół Vatileaks (2012 r.) – ujawnienie tajnych dokumentów, które dowodziły korupcji, nepotyzmu oraz nieprzejrzystych transakcji finansowych wśród watykańskich hierarchów.
W książce pojawiają się także tajne grupy wpływu, które sterują decyzjami Watykanu. Autor nawiązuje do teorii spiskowych dotyczących m.in.:
– Opus Dei – konserwatywnej organizacji katolickiej, założonej w 1928 roku przez hiszpańskiego księdza Josemaríę Escrivę de Balaguera . Oficjalnie znana jako Prałatura Świętego Krzyża i Opus Dei .Organizacja miała na celu propagowanie idei świętości w życiu i udział świeckich w działalności religijnej. W 1982 roku Opus Dei urosło pod rangi prałatury personalnej, co oznacza, że podlega bezpośrednio papieżowi i ma własną hierarchię niezależną od biskupów diecezjalnych. W ciągu kilkudziesięciu lat Opus Dei rozprzestrzeniło się na wszystkie kontynenty.
Dzieło Boże było również „bohaterem” książki Dana Browna „Kod Leonardo da Vinci”.
Organizacja ma też swoje mroczne tajemnice. Po pierwsze tajne rytuały przyjmowania i awansów na poszczególne stopnie oraz stosowanie praktyk pokutnych. Byli członkowie Opus Dei relacjonowali, że organizacja stosuje praktyki duchowe i techniki psychomanipulacji, które przypominają metody stosowane w sektach. Noszenie cilicium – metalowego łańcuszka z kolcami na udzie, co ma symbolizować pokutę i cierpienie. Biczowanie się rzemieniem jako forma duchowego oczyszczenia. Ścisła kontrola życia codziennego i izolowanie nowych rekrutów (nakazuje codzienne spowiadanie się, wymaga bezwzględnego posłuszeństwa ( fidelitas ) oraz wywiera presję psychiczną na nowych członkach, by nie opuścili organizacji, nawet jeśli mają wątpliwości). Numerariusze – to najwyżsi rangą członkowie, żyją w celibacie, mieszkają we wspólnotach Opus Dei i są całkowicie podporządkowani organizacji. Asociados (przyłączeni) – żyją w celibacie, ale mogą mieszkać poza wspólnotami Opus Dei. Supernumerariusze natomiast, to największa grupa, składająca się z osób świeckich (często żonatych i zamężnych), które wspierają Opus Dei, szczególnie finansowo.
Opus Dei posiada też ogromną sieć wpływu w świecie biznesu i finansów, ma udziały w wielu korporacjach, nie ma żadnej kontroli finansowej i jest oskarżana o pranie brudnych pieniędzy (teorie te, miały związek z tajemniczą śmiercią watykańskiego bankiera Roberto Calviego w 1982 r. (zwanego „bankierem Boga”), który miał kontakt lożą masońską P2). W 2005 roku dziennik La Repubblica donosił, że Opus Dei posiada udziały w bankach, mediach i firmach farmaceutycznych, co budziło pytania o zakres jego wpływu. Opus Dei było oskarżane również o związek z przestępstwami i zbrodniami konserwatywnych rządów i dyktatur, szczególnie w Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej (m.in. generała Franco, Augusto Pinocheta czy Silvio Berlusconiego).
I jeszcze jedno podejrzenie- kiedy zmarł nagle Papież Jan Paweł I w 1978 r., zaledwie po 33 dniach pontyfikatu. Oficjalna przyczyna ataku serca, ale zwolennicy teorii spiskowych twierdzą, że został zamordowany, ponieważ planował przeprowadzenie reformy w Watykanie i chciał ujawnić korupcyjne machinacje Banku Watykańskiego, który był bezpośrednio zaangażowany w skandal wokół banku Ambrosiano, wraz z prałatem Paulem Marcinkusem, bankierami Roberto Calvim, Michele Sindoną i znanym masonem Licio Gellim. Papież stał tym ciemnym siłom na drodze.
Prawda o organizacji niestety pozostaje niejasna, ale nie ma wątpliwości, że Opus Dei budzi skrajne emocje i ogromne kontrowersje. Więcej o organizacji możecie też przeczytać w książce A. Stępina i Artura Nowaka „Kryminalna historia Watykanu”.
– Loży P2 – tajnej loży masońskiej, której organy mają powiązanie z Watykanem, mafią oraz służbami wykonawczymi, a także są zamieszani w afery finansowe i skandale polityczne. Loża Propaganda Due (P2) była włoską lożą masońską, która powstała w latach 60. i 70. XX wieku. Oficjalnie była częścią Wielkiego Wschodu Włoch, ale w rzeczywistości była tajną organizacją o charakterze mafijnym i politycznym. Jej wielkim mistrzem był Licio Gelli, człowiek powiązany z CIA, jak i z faszystowskimi organizacjami we Włoszech. Loża P2 skupiała wielu wpływowych członków włoskiej elity politycznej, wojskowej i biznesowej. Wśród jej członków znajdowali się parlamentarzyści, oficerowie wojska, bankierzy oraz przemysłowcy, co dawało organizacji znaczące wpływy. W 1981 roku włoska policja odkryła listę 962 nazwisk członków loży P2 podczas nalotu na willę Licio Gelliego. Opublikowanie tej listy wywołało ogromny skandal we Włoszech, gdyż ujawniło skalę infiltracji loży w struktury państwowe i społeczne.
Loża P2 prowadziła też wiele działań poza kontrolą legalnych włoskich struktur masońskich, w tym spiskowała przeciwko rządowi i tworzyła plany zamachów stanu. Ich działania były na tyle kontrowersyjne, że loża została zdelegalizowana przez Wielką Lożę Włoch w 1976 roku.
Oprócz wpływów we Włoszech, Loża P2 miała także międzynarodowe powiązania, w tym z CIA oraz innymi organizacjami wywiadowczymi. To dodatkowo podkreślało jej potencjalne zagrożenie dla stabilności międzynarodowej. Największe kontrowersje dotyczą afery Banku Watykańskiego jednym z największych skandali finansowych XX wieku. Bank Ambrosiano, który miał powiązania z Watykanem w 1982 roku zbankrutował, a kilka dni później Calvi został znaleziony powieszony pod mostem Blackfriars Bridge w Londynie. Calvi był prezesem banku — ale także centralną postacią w sieci powiązań ze służbami specjalnymi, Cosa Nostrą, Camorrą, rzymskim gangiem Magliana i innymi grupami ludzi mediów i polityków, faszystów, terrorystów, loży masońskiej P2, a nawet wyższych i niższych duchownych w Watykanie. Okoliczność jego śmierci pozostały tajemniczą – posiadane w kieszeniach pieniądze wykluczyły napad rabunkowy. Oficjalnie uznano to za samobójstwo, ale po dochodzeniu, że doszło do zabójstwa. Powszechnie uważa się, że za jego śmierć Loża P2 i mafia, które chciały u ciebie. Wyniki ekshumacji z 2002 roku sugerowały, że bankier został uduszony na londyńskim wysypisku śmieci, a następnie powieszony pod mostem. W 2023 roku ruszył proces pięciu osób oskarżonych o zamordowanie Roberto Calviego.
Egzorcyzmy i tajne rytuały
W książce pojawił się wątek dotyczący egzorcyzmów, które faktycznie są praktykowane przez Kościół katolicki. Włoski paulista, ksiądz Gabriele Amorth, przez ponad 30 lat pełnił funkcję oficjalnego egzorcysty Watykanu. Kościół posiada dokumenty dotyczące opętań i specjalnego systemu odprawiania egzorcyzmów, choć są one bardzo rzadkie i wymagają zatwierdzenia przez władzę kościelną. Amorth urodzony w 1925 roku we Włoszech, stał się prominentnym egzorcystą diecezji rzymskiej, a jego praca budziła zarówno podziw, jak i kontrowersje. W swoich działaniach spotykał się z nieznanym i niewytłumaczalnym, co nadało jego życiu aurę tajemniczości i zainspirowało zarówno wiernych, jak i sceptyków.
Odprawił tysiące egzorcyzmów i uważał je za kluczowy element walki duchowej prowadzonej przez Kościół. W swoich książkach i wywiadach wielokrotnie podkreślał, że egzorcyzm jest przede wszystkim aktem miłosierdzia wobec osób opętanych przez złe duchy. Amorth kładł nacisk na modlitwę, wiarę i pokorę jako podstawowe narzędzia w walce z demonami.. Podkreślał, że najważniejsza jest obecność Chrystusa, a kapłan jest jedynie narzędziem w rękach Boga.
Choć Amorth działał w zgodzie z Kościołem, jego praca owiana była pewną tajemnicą. Mimo, iż badacze zwracali uwagę, że wiele przypadków „opętań” jest następstwem chorób (schizofrenia, dysocjacyjne choroby tożsamości), to Amorth zawsze podkreślił, że psychologia nie jest wytłumaczeniem wszystkich przypadków. Wspominał, że wiele z nich nastąpiło wskutek zaangażowania ofiar w okultyzm, satanizm czy praktyki ezoteryczne. Twierdził również, że działalność demoniczna staje się coraz bardziej powszechna w współczesnym świecie, co przypisywał malejącej wierze i moralnemu upadkowi społeczeństwa.
Interesującą ciekawostką jest fakt, że Amorth twierdził, iż sam diabeł boi się Maryi Dziewicy bardziej niż samego Boga, co podkreślał w kontekście potęgi modlitwy różańcowej. Sam często mówił o sile sakramentów i roli Świętych w walce z siłami ciemności. Amorth był krytykiem współczesnej kultury, którego według niego zdominowanie przez wartości materialistyczne i sekularyzm było skutkiem ataku szatana. Wysłał swoje uwagi o wpływie popularnej kultury na młodzież, niebezpiecznym dla gier komputerowych, muzyki rockowej i plików wideo, które są jego źródłem, dostępne do wyjścia. Amorth bywał także konsultantem przy produkcjach filmowych dotyczących tematyki egzorcyzmów, takich jak „Egzorcysta”, co wskazuje na jego wpływ na popkulturę. Jednak często krytykował medialne przedstawienia egzorcyzmów, uznając je za przesadzone i szkodliwe.
Praca Amortha była owiana tajemnicą również z powodu ścisłego przestrzegania prywatności osób, którym pomagał. Wielokrotnie podkreślał, że poszanowanie godności i wolności człowieka jest dla niego priorytetem. Większość jego działań, mimo ogromnej liczby przeprowadzonych egzorcyzmów, pozostała nieudokumentowana publicznie.
Paulin wspominał o przypadkach, które wymagały wielu sesji modlitewnych i lat pracy duchowej, co podkreślało nieprzewidywalny charakter opętań, a co ciekawe powiedział kiedyś:
„W Watykanie są kardynałowie, którzy nie są przywiązani do Jezusa Chrystusa i są z powiązani z diabłem.” Po śmierci Amortha zaczęto promować bardziej „nowoczesną” teologię , dystansującą się od egzorcyzmów, i zaczęto stopniowo wycofywać egzorcyzmy z praktyk religijnych.
Część historii książki jest fikcyjna, Vandenberg zręcznie wplótł w prawdziwej rzeczywistości historycznej i znanych kontrowersje wokół Watykanu . Tajne archiwa, spory wokół Całunu Turyńskiego, egzorcyzmy czy korupcja w Kościele do tematów, które rzeczywiście miały twoje potwierdzenie w historii.
Mimo wielu elementów powieści do spekulacji i dodatków funkcjonalnych , które mają swój sensacyjny charakter. Vandenberg, jako wielu pisarzy thrillerów historycznych, bazuje na rzeczywistych wydarzeniach, ale rozbudowuje je, stwarzając intrygującą i wciągającą narrację.
Źródła:
www.wikipedia.com www.wolnomularstwo.pl https://finanse.wp.pl/bankowe-klopoty-watykanu-6114539854932097a http://niniwa22.cba.pl/ambrosiano_bank_pana_boga.html